Aftellen

Ik ben volle bak aan het aftellen ,nog zo een vijftal weekjes te gaan en het is zover.Maar tot die tijd is er nog een hoop werk te verzetten .We moeten nog een plaatsje voor het park vinden ,de kinderkamer is wel geverfd maar de meubels moeten er nog terug in ,de geboortepresentjes zijn in de maak in Bilzen maar ik moet er nog naamkaartjes aanhangen ,ik moet ook nog een weekje werken en verder loopt alles natuurlijk verder zoals gewoonlijk.
Werken ,het huishouden doen ,de verbouwingen ,Finn en Norah zuigen zowat alle energie uit me.
De babyborrel heeft nog steeds geen vorm ,het geboortekaartje in feite ook niet,mijn valies voor het ziekenhuis is zo goed als klaar....
De zenuwen beginen terug de kop op te steken ,volgende week moet ik terug naar de gyn .Iemand anders deze keer want dokter Schreurs is op vakantie.Vanaf dan mag ik ongeveer elke week naar de gyn en dat is maar goed ook.Al bij al blijft het toch moeilijk om vertrouwen te hebben in de goede gang van zaken .Volgens mij blijft dit boeleke ook niet zitten tot 40weken.Ik geef het nog een week of drie aan mijn fysiek te voelen .
Dan is het ,of geboren worden of ikke die ontploft.Zo dik als ik nu ben ben ik nog nooit geweest en ik kijk al uit naar het moment dat ik plots van een kilo of vijf ineens verlost word.Bij Norah voelde dat geweldig.Ik voelde mij plots superfit.BIj Eva was dat natuurlijk anders,zowiezo is een keizersnee iets waar je meer vanafziet.
Maar goed,ik kijk er naar uit om mijn lijf terug voor mij te hebben .
Herman heeft al zitten lachen als ik weer eens zit te grommelen in de zetel,zoekend naar een comfortabele houding,of graaiend naar iets op de salontafel waar ik zo net niet meer bij kan zonder mij volledig op te heisen :-)
Dat gaat wat geven als ik oud ben ;-)
Nou ja,de laatste loodjes wegen deze keer in ieder geval zwaarder dan de vorige keren en ik ga vooral blij zijn als we hier allemaal heelhuids doorkomen .

Norah blijft er nog het vrolijkst onder hoewel ik ook bij haar opmerkingen hoor die ik niet had verwacht.Ze is veel met Eva bezig,blijkbaar heeft ze er in de loop van de tijd meer over opgevangen dan ik verwachtte.
Een aantal weken geleden had ik mijn dagje niet ,ik liep rond met tranen in mijn ogen ,mij opjagend over vanalles en nog wat.Norah kwam toen naar me toe ook met traantjes in de ogen en vroeg met een klein stemmetje of de baby nu dood was.Ik viel achterover van die vraag.Hoe kwam ze erbij ,ik heb nooit verdrietig gedaan over Eva in haar bijzijn (of dat dacht ik toch ).ALs ze vragen had dan probeerde ik die zo goed mogelijk te beantwoorden op haar niveau maar dit was een heel directe vraag.
Verder is ze heel zorgzaam,wil vanalles kopen voor haar broer/zus, wil mijn buik insmeren met creme,het muziekje tegen mijn buik houden ...
Wat een enorm verschil met twee jaar geleden ,toen was ze zich er niet van bewust en nu is het een klein moedertje.Best wel gezellig :-)
Haar enthousiasme helpt mij ook wel moet ik bekennen om de zwaardere momenten op te vangen .