Jarig

Hoewel het ondertussen alweer meer dan een week geleden is wil ik het toch nog even over Eva's derde verjaardag hebben.Eerst en vooral wil ik al diegenen bedanken die aan haar gedacht hebben .Annouk, Inge,Anke,Mia,Zoe,Kim,Carmen en Kirsten ,bedankt voor jullie bloemetjes,het kaboutermeisje en smssen.

Dit jaar moest ik voor het eerst werken op haar verjaardag.Dus toen ik al peinzend aan de toestand van drie jaar geleden aan mijn werk bezig was deed het deugd om te zien dat ik meer berichtjes dan ooit mocht ontvangen .Ik heb enkele traantjes moeten wegslikken want zo een seintje om te laten weten dat jullie aan haar denken doet mij toch wel wat:-)

Zoals elk jaar viel de verjaardag zelf beter mee dan de aanloop ernaartoe.25 juli is de dag van EVa,de dag dat ze door iedereen in de bloemetjes wordt gezet,de dag dat mensen rondom mij laten zien dat ze nog steeds aan haar denken en daarom vind ik die dag toch een heuglijke dag.De periode ervoor gaat het mij meestal niet,ik begin de cyclus te herkennen ,dan heb ik de neiging om mij af te zonderen van de buitenwereld.In het begin heb ik niet echt door waarom maar als ik erop terugkijk dan zie ik dat ik drie jaar geleden net hetzelfde deed.Ik was toen nog zwanger maar ik voelde dat er iets niet pluis was.Ik was op mijn ongemak over mijn zwangerschap ,naar mijn gevoel klopte er iets niet hoewel de bezoekjes aan de gyn altijd prima waren geweest.Het lijkt of mijn lichaam zonder dat ik het besef zich elk jaar weer schrap zet in die periode.Heel gek is dat.

Voor degene die hier nieuw zijn en misschien niet kunnen volgen zal ik in het kort even schetsen wat er gebeurde.

OP 20 weken kreeg ik een beeldschone echo te zien van een klein ,perfect gezond kindje.Op 22weken vertel ik tegen mijn gyn dat dit toch wel een heel ander kind is dan Norah.De echo is ok,bloedonderzoeken zijn ook inorde maar er sluimert iets in mij.

OP 26 weken,ik vergeet het nooit(woensdag 13 juli), wordt ik terug verwacht bij de gyn,ik zeg dat ik de bewegingen te zacht vind.Na een peptalk vd gyn en het beluisteren vd harttonen ga ik gerustgesteld naar buiten .Niet wetende dat het de laatste keer zou zijn dat ik Eva's hartje had horen kloppen.

In het weekend dat volgt keert de ongerustheid terug.Ach je bent toch pas op controle geweest,alles was toch prima .. is de algemene reactie die krijg.

Op zondag 24 juli verteld mijn lichaam mij wat mijn geest niet wil zien.Ik word wakker ,lig nog met mijn hoofd op mij kussen en hoor mijn hartslag?Die is veel te traag,ik sta op en de spanning is uit mijn buik.Ik bel naar de kraamafdeling en zeg dat het muisstil is in mijn buik.Ik mag dadelijk langsgaan,1 vroedvrouw zoekt naar een hartslag,een 2de komt meezoeken ,ze halen er nog een andere doptone bij maar die geeft ook niks.Ze halen de gyn erbij,mijn gyn gelukkig en een echo en dan zien we dat Eva's hartje niet meer klopt.De wereld stop met draaien ..Ik schreeuw het uit..Ze zetten de bevalling in gang met pilletjes.Dat was rond half elf in de ochtend,tegen half 1 's nachts had ik twee cm opening,een half uurtje later sta ik op omdat ik naar het toilet moest.Ik was ondertussen naar de kamer langs de arbeidskamer gebracht zodat Herman ook een bed had maar op die kamer was geen toilet.IK moest naar het andere eind van de gang nog voorbij de bevallingskamers.Ik waggel dus de gang op en begin plots te bloeden,erg te bloeden,ik strompel hevig bloedend verder door een verlaten gang ,Herman die ondertussen was komen kijken is hulp gaan halen en ze hebben mij terug naar mijn bed gebracht. De gyn besluit om een spoedkeizersnede te doen,ik word in een ijltempo klaargemaakt voor de OK,ik weet nog dat ik dacht dat leegbloedne geen pijn doet.In tegedeel,ik was heel rustig..IK herinner me dat ik eigenhandig op de operatietafel ben gekropen ,dat ze mij volplakten met allerhande kabeltjes ,dat iemand mij een masker op de mond zette en zei /"adem maar eens goed in en dat ik op de klok keek.Het was 5 voor half 2 in de nacht en misschien was dat het laatste dat ik ooit zou zien dacht ik .

Tegen drie uur werd ik wakker op de recovery.Herman die ondertussen doodsangsten had uitgestaan kwam naar me toe en vertelde dat we een dochter hadden Eva.

Groggy van de narcose slaap ik verder op mijn kamer in de kraamafdeling.Kamer 412 is de plaats waar alles stilletjesaan tot me begint door te dringen .Ik kan nog uren doorvertellen maar het belangrijkste is dat ik die voormiddag mijn dochter voor de eerste en de laatste keer heb gezien .Ze brachten haar bij me,gewikkeld in een lakentje en ze was zooo mooi.Met dezelfde gitzwarte haartjes als Norah en Esther en dezelfde tenen als Norah.Ze lijkt op de mama,dat was het eerste wat ze zeiden in de OK.Eva was nog zo klein maar helemaal perfect.

Ik zie dat mijn verhaal wat lang begint te worden .Ik kan nog duizend details vertellen maar wat ik jullie niet kan beschrijven is wat je voelt als je je kind dood in je armen hebt,als je het dood op de wereld moet zetten .SOms zou ik willen dat ik toch eventjes haar had mogen zien ademen,haar oogjes opendoen of haar stemmetje had mogen horen.De maanden erna waren een regelrechte hel,ik begon te daveren als ik een bolle buik zag van een zwangere vrouw.Niet van jaloezie maar van pure angst.Nog steeds kan ik geen beelden zien premature kindjes.Enerzijds kan ik mijn ogen er niet vanafhouden want zij léven maar het is zo verdomd pijnlijk.

Op 2 augustus 2005 is ze dan gecremeerd en haar asse staat hier thuis opgeborgen.Eva was perfect gezond bleek uit het onderzoek achteraf.Ze zat wel verstrengeld in haar navelstreng.Die was redelijk lang en ze is er letterlijk in verstrikt geraakt waardoor ze geen lucht en voeding kreeg.Een oorzaak die niet te voorkomen en op te sporen valt want in de loop van die 9 maanden draait elk kind zich wel eens in die navelstreng alleen is Eva er nooit meer uitgeraakt...

De handafdrukjes bovenaan zijn van Eva,genomen vlak na haar geboorte in de Ok.