hallo daar

Nieuwsgierigheid deed me terugkijken naar blogjes die ik met regelmaat van de klok volgde en deed me uiteindelijk terug op mijn eigen blog belanden.Een dik jaar geleden had ik het gevoel dat ik niks meer te schrijven had ,nu een jaar later weet ik niet waar te beginnen.Het is een hectisch,turbulent,leerrijk en emotioneel jaar geweest en het ziet er niet naar uit dat die periode snel aan zijn einde gaat komen.
Hoewel er niks nieuws onder de zon is is niets nog zoals het vroeger was. Werk,gezinsleven,kinderen,vrije tijd,hobbies.....alles daverde en doet dat nog steeds op zijn grondvesten.
Ik ben ,nog maar eens, niet meer de persoon die ik was en dat zowel letterlijk als figuurlijk.14 kilo verdwenen het afgelopen jaar als sneeuw voor de zon ,tot zover het letterlijke deel .
Het emotionele gedeelte is niet zo snel uitgelegd en eerlijk gezegd kan ik er zelf geen touw aan vastknopen. Ik heb me meer verloren en eenzaam gevoeld dan toen ik Eva ben verloren ....Buiten het gemis en het verdriet had ik toen ook het gevoel dat er een dag zou komen dat alles weer beter zou gaan.Er zat veel woede in mijn lijf en dat maakte me strijdbaar.Ik wist waar ik tegen en voor moest vechten .Er was maar eentje die die strijd kon leveren ,van wie het uiteindelijk allemaal afhing en dat was ikzelf.
Nu is dat anders,het hang niet allemaal van mij af maar ook van anderen en dat zorgt voor een heel ander gevoel.Eerlijk....ik heb de indruk dat ik verzuip en er zijn mensen die een hand uitreiken om mij uit het water te krijgen en er zijn er die me terug kopje onder duwen.Ik heb meer afstand genomen van sommigen en ben dichter naar anderen gegroeid.Beide zijn pijnlijk...hoe gek dat ook mag klinken.... iemand graag zien kan pijn doen..

Nu is er niet allen verdriet en verwarring geweest het afgelopen jaar maar de positieve dingen wegen momenteel niet op tegen de negatieve.Waar het gaat eindigen... geen idee mag het mag wel...