Het gaat een moeilijk blogje worden maar ik moet het effe kwijt.Normaalgezien hou ik dit soort schrijfsels voor het forum maar ik vind dat ik dat hier ook kwijt moet kunnen.
Zoals jullie weten ben ik vorig jaar ,gisteren welgeteld 15 maanden geleden ,Eva verloren in de zevende maand van mijn zwangerschap.Ik liep toen al enkele dagen rond met het gevoel dat er iets niet klopte,ik had geen idee wat want ik was net bij de gyn. op controle geweest.
Ik ga het hele verhaal nu niet doen want daar heb ik simpelweg de energie niet voor maar ik wil hier wel het 1 en ander verduidelijken.
Eva was al een aantal dagen overleden toen ze werd geboren ,mijn lichaam had nog niet door wat er was gebeurd maar mijn instinct vermoedde blijkbaar wel iets. Eva was ook kerngezond,ze is overleden door navelstrengomstrzengeling.
Te horen krijgen dat je kind overleden is is gewoonweg onvoorstelbaar als je het niet hebt meegemaakt,beseffen dat dat in je eigen lichaam gebeurde is soms nog moeilijk te vatten voor mij.
Eva is mijn dochter ,ik zal nooit haar stem horen ,haar zien groot worden ,zien spelen met Norah ,haar haar in staartjes doen ....ik zal haar nooit echt kennen maar dat neemt niet weg dat ik even graag zie als Norah en dat ik even trots op haar ben.
Ik begrijp dat voor de buitenwereld het moeilijk is om "rekening" te houden met iemand die ze nooit hebben gezien of gehoord.Ik begrijp ook dat het moeilijk is om je een voorstelling te maken van een ongeboren kind.Meestal zeggen mensen tegen mij :"ja ;ik heb ook een miskraam gehad" .Ik wil hun niet kwetsen maar dat is toch nog een heel andere ervaring.
Je groeit in een zwangerschap ,fysiek maar ook mentaal.De band met je kind is anders op 8 weken dan op 14 weken enz.Je hebt dan nog geen beweging gevoeld,(toch niet bij je eerste),ze kunnen nog niet zien of het een jongen of meisje is,voor de buitenwereld ben je nog niet zichtbaar zwanger,je zit nog niet in het stadium van geboortekaartjes,suikerbonen enz...
Eva was een klein meisje met dezelfde zwarte haartjes als haar zus,de oogjes en het mondje van haar mama en de oortjes van haar papa .
Ze is er altijd bij mijn kleine meid ,op elk uur van de dag.
Soms vind ik het moeilijk dat anderen dat niet zien .Weinig mensen praten over haar of vragen naar haar.Annouk ,Inge en Anke zijn de enige die spontaan over haar beginnen te babbelen ,veel mensen zijn daar blijkbaar bang voor of denken er gewoonweg niet aan. Ik kreeg wel enkele maanden na mijn bevalling al de vraag of ik nog niet terug"bezig" was van sommigen.Wat nogal ongepast was in mijn ogen eigenlijk .Als iemand zijn man of vrouw gestorven is vraag je 4 maanden later ook niet of ze nog gene "andere"hebben hé.
Maar goed, vandaag,15 maanden na haar geboorte gaat het best wel goed met mij.Zeker in vergelijking met vorig jaar.In oktober vorig jaar was alles roetzwart,het was het absolute dieptepunt van rouw ,verdiet, gemis ....er waren toen echt momenten dat ik buiten mezelf was,een vreemde voor m'n eigen.
Ik ben geen persoon die bang is van pijn ,fysieke noch mentale.Over vele dingen ben ik soms onzeker maar wat pijn verdragen betreft niet.In pak liever de koe bij de horens ipv die horens te gaan lopen .Als ik dan toch de neiging heb om te gaan zwartkijken (wat eigenlijk wel in mijn aard ligt) dan geef ik mezelf een schop onder mijn gat en bekijk alles eens vanuit een ander standpunt,dat helpt altijd.
Ik heb in de afgelopen maanden mezelf ook wel leren beschermen tegen "schadelijke invloeden".Confrontaties die nog te gevoelig lagen ben ik uit de weg gegaan zolang ik voelde dat het nodig was.In het begin had ik moeite met een aantal kindjes.Ik was samen met een neef en een nicht zwanger .Ik zag onze kindjes al met hun drietjes samen spelen ...Hannah heb ik pas 6 maanden na haar geboorte gezien en Ilian pas twee maanden geleden voor het eerst.Afgelopen zondag zag ik hen voor het eerst samen en dat ging heel goed.
Merel en Linde van Annouk zijn vier weekjes ouder dan Eva .Linde had ik 5 dagen na mijn keizersnede al in mijn armen .Het is gewoon zo dat alle kindjes na Eva,zeker die in de familie geboren zijn ,dat die wat gevoeliger liggen dan de kindjes voor Eva.Ilian was de eerste na haar dus voor hem heb ik het meeste tijd nodig gehad.
Kindjes zien en vasthouden gaat dus best goed,zwangere vrouwen en zwangerschapsaankondigingen zijn iets anders.Ik heb het afgelopen zondag nog eens mogen ervaren .Mijn neef kondigde aan dat de tweede onderweg is en ik kreeg terplekke een hartstilstand.Zulke dingen brengen bij mij trillende benen ,een krop in de keel ,zenuwen in elke cel van mijn lijf teweeg.Als ik een dikke buik zie dan voel ik mij net hetzelfde alsof aan het graf van mijn papa sta.Ik associeer een buikje met dood en dus negeer ik liever het feit dat iemand zwanger is.Veel hangt eigenlijk ook af van de manier waarop ik het te horen krijg.Cindy een vriendin van me,heeft het heel voorzichtig en op een goed moment tegen me gezegd maar zondag hing er een gigantische roze wolk in de kamer en daar ben ik allergisch voor.
Ga nu niet denken dat ik met fluwelen handschoen aangepakt moet worden , ik ben een groot meisje en kan best voor mezelf zorgen .Het is alleen zo dat ik het soms moeilijk vind om nog in de vreugde van zwangeren te delen .Ik gun hen een zalige zwangerschap toe maar vraag me niet om mee op die roze wolk te springen .Ik wil mijn derde zwangerschap zo snel mogelijk achter de rug hebben en dat is niet omdat ik het zo heerlijk vind.Het zal er eentje van gemengde gevoelens zijn denk ik .
Eigenlijk wilde ik alleen maar zeggen dat het fijn voelt om te horen of zien dat er mensen zijn die nog aan je overleden kindje denken .Ik spreek nu niet alleen voor mezelf maar voor een hoop mensen die in dezelfde schuit als ik zitten.Het is OK om tegen ons te praten ,om vragen te stellen,om interesse te tonen .Het is ook OK om te zeggen dat je niet weet hoe je met ons moet omgaan of niet weet wat te zeggen want dat is inderdaad niet het gemakkelijkste wat er is.
Maar doe niet niks.Bij sommige mensen druipt het ongemak ervan af ,probeer eens en je zal zien dat openheid en eerlijkheid een stuk prettiger zijn voor iedereen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
Ik had het niet mooier kunnen zeggen...
Iemand zei eens wijze woorden: "iedereen weet dat het erg is om een kind te verliezen, maar niemand beseft hoezeer dit de rest van je leven beinvloedt." Hoe je dit gemis iedere dag met je meedraagt, als een engeltje op je schouder gaat ze overal met je mee.
Allee, we staan in "the good books" ;o)
Annouk en ik zijn vlak na de geboorte van Eva op zoek gegaan naar info op het internet over hoe we het best jou konden steunen. Geloof me! Het was heel moeilijk om die eerste stap naar jou te zetten in het ziekenhuis, en voor Annouk nog 10x meer als voor mij. Maar als ik toen niet was gekomen, dan had ik waarschijnlijk niet de moed gehad om er nog over te beginnen. Ik ben blij voor mezelf, dat ik dat toen gedaan heb.
Ik ben ook blij dat wij een steun voor je kunnen zijn, alhoewel ik niet het gevoel heb dat ik daar iets voor doe... Ik vind zelfs dat we de "ladysnights" een beetje verwaarloosd hebben. Maar nu ben ik (voorlopig) terug thuis en hoop ik dat we wat vaker kunnen afspreken. Nu heb ik er ook meer energie voor.
Ik ben blij dat je dit blogje geschreven hebt, blij dat je eerlijk bent met jezelf en de rest.
Ik weet dat je op zappy hebt geschreven toen en raar maar waar Inge,Carmen is 1 van de mensen die jou toen goede raad gaven .De wereld is toch klein he.
Er zijn echt heel weinig mensen (buiten dan de mensen vh forum) die spontaan doen over Eva ,die zelf over haar beginnen te praten en die haar naam uitspreken.
hihi, inderdaad, de wereld is klein ;o)
Het is inderdaad zo dat mensen uit onwetendheid de verkeerde dingen zeggen terwijl ze dat echt niet door hebben. Ook toen papa ziek was en gestorven is waren er mensen die vlug hun huis inliepen als ik aan kwam, om maar niets te moeten zeggen of vragen. Dat is erg maar je kunt het ze niet kwalijk nemen. Je kan er wel zeker van zijn dat veel mensen nog vaak aan Eva denken maar er daarom niet over praten...
Nu je het zegt, ik herinner me dat er op zappy eens iemand raad heeft gevraagd.
Inge, ik ken je niet, maar ik vind dat julie fantastische vriendinnen voor Sarah zijn. De meesten verliezen het grootste deel van hun vriendenkring, en julie gaan gewoon eventjes op internet raad vragen hoe julie haar kunnen helpen. Dat vind ik toch wel ferm.
Een reactie posten