Vakantie

Volgens de kalender is en zomer maar als je naar buiten kijkt valt dat nog serieus te betwijfelen .De kachel is hier terug aan ,de dikkere truien terug uit de kast gehaald....en zelfs winterkost staat terug op het menu.
Positief is wel dat Norah goed slaapt.Vanaf zondag is het al 8 uur,half negen en half acht geweest.
Minder leuk ,Finn is weer aan het sukkelen met zijn darmtransit.Heeft ie iets opgegeten wat niet mocht ,ik weet het niet.De laatste tijd heeft hij streken gekregen ,is het de leeftijd of het vele binnenzitten .HIj moet het rustig aan doen om zijn groeischijven de kans te geven te herstellen maar ook het vieze weer draagt aan zijn onrust bij.Het is geen weer om een hond door te jagen zoals men zegt.

Onrust is niet iets waar Finn of Norah alleen last van heeft tegenwoordig.Ikzelf breek alle records wat dat betreft. OOrzaak ,mijn zwangerschap.SInds enkele weken zit er bijna konstant een een knoop niet in mijn maag maar in mijn hele lijf.Ik voel de baby sjans goed bewegen maar de laatste tijd steken plots gevoelens e kop op van twee jaar geleden .Het is net alsof iets buiten mijn wil of rede de hele film weer van voorafaan afspeelt.
Daarbij komt ook dat ik het erg moeilijk vind om "leuk" te doen over mijn zwangerschap.De graaiende handjes en de kirrende geluidjes die mensen uitkramen als ze mijn buikje zien doen me eerder achteruitdeinzen dan ervan te genieten .
IK krijg me niet over de drmpel om al babyspullen uit te kiezen ,het is nog veel te vroeg.Norah enthousiasme doet soms gewoonweg pijn .Als ze luidruchtig en blij slabbetjes ziet hangen of iets dergelijks en de hele winkel laat weten dat we dat nog nodig hebben voor de baby dan krimpt mijn hart in elkaar.Komt die baby er wel is dan de vraag die bij mij blijft hangen .
Mentaal is het behoorlijk zwaar ,jammer dat er geen epidurale bestaat om mij mentaal door die negen maanden te helpen .Ik heb tegen Herman gezegd dat ,hoe deze zwangerschap ook afloopt ,het de laatste is.OOk als het weer misgaat,er komt geen volgende poging.
De laatste vijf jaar ben ik ,als ik erop terugijk ,vooral bezig geweest met kindjes krijgen of proberen te krijgen .Vijf jaar,dat is ruim voldoende,zeker voor iemand die van nature geen moederkloek is en dat ook nooit zal worden .Hierna ga ik verder met mijn leven ,met dingen die ik graag doe en laat ik het babyhoofdstuk voorgoed achter me.Eerlijk gezegd ,was het al maar zover.
Ik verwacht niet dat iemand die niet in mijn of gelijkaardige schoenen staat dit begrijpt.
Ik kan alleen maar zeggen dat datgene wat zo leuk is aan zwanger zijn ,de echo's ,de minikleertjes,enfin ... voor mij nu heel anders is ingekleurd dan voorheen .Ik weet dat vele mensen blij zijn dat er een nieuwe baby onderweg is maar ik denk nu vooral aan de baby die ik kwijt ben en aan mijn papa.Kortom aan leven dat er nog had moeten zijn .
Ik heb ooit tegen Annouk gezegd dat je nooit zo dicht bij de dood staat als op het moment dat je op punt staat van leven te geven .Mijn god,wat voel ik dat nu dichtbij.
Vrijdag heb ik mijn volgende echo ,ondertussen bijna traditiegetrouw een week waarin heel erg veel spanningen zich beginnen op te stapelen .Gaat alles nog wel goed zijn als ik die monitor zie oplichten ,ga ik nog beweging zien maar vooral ,ga ik nog een hartslag horen ...
Ik geraak al drie weken niet meer op het forum .Om 1 of andere reden graak in niet meer ingelogd,dus daar kan ik mijn ei niet kwijt.Daarom dit misschien ssombere breichtje op mijn blog.
Groetjes.