Sinds een weekje ongeveer is het forum waar ik dagelijks lees en regelmatig op schrijf niet bereikbaar.Wegens 1 of ander onderhoudswerk moeten we het nu effe zonder stellen en ik begin dat nu echt wel te voelen.
Ik heb het over het forum van Met Lege Handen.Het is een gesloten forum voor ouders die kort voor ,tijdens of kort na de geboorte hun kind(jes) hebben verloren.Enkele weken na de geboorte/het verlies van Eva ben ik er beginnen lezen en daarna ook schrijven.Het is de enige plaats waar je echt met alles terecht kan ivm met je gevoelens en gedachten ,ervaringen enz.Ik wil de mensen die mij het afgelopen jaar enorm gesteund hebben en heel erg begripvol zijn geweest niet kwetsen hiermee maar sommige dingen kan je alleen begrijpen als je in dezelfde schuit zit.Ik denk nu in de eerste plaats aan Annouk ,Inge en Anke.We zijn ongeveer samen mama geworden van onze oudste kinderen en daarna zijn we in een tijdsspanne van 9 maanden allemaal voor de tweede keer bevallen .Annouk en ik waren samen zwanger de tweede keer en Merel en Linde zijn maar 4 weekjes ouder dan Eva.Ze hebben alles van heel dichtbij meegemaakt en behoren tot de weinige mensen die heel gewoon over Eva kunnen /durven praten .Door Inge heb ik vorig jaar eindelijk de moed bijeen kunnen rapen om toch maar naar het ziekenhuis te gaan.Ik liep al dagen op de toppen van mijn tenen,ik voelde dat er iets niet klopte maar dacht dat ik aan het overdrijven was .Inge spoorde mij aan om toch maar naar het ziekenhuis te gaan en ze was destijds de derde persoon die ik toen het slechte nieuws vertelde .
Nog steeds kan ik als het nodig is bij hen terecht en ik kan niet zeggen hoezeer ik dat waardeer .Maar zoals Annouk het forum heeft voor tweelingmama's ,zo heb ik het forum voor mijn lotgenoten.
Hoewel ik niemand van hen al in levende lijve heb gezien heb ik hen nodig om op de juiste rails te blijven ,om te weten waar ik sta in mijn rouwproces, om een blik in de toekomst te werpen .De impact van dit soort verlies kan je alleen begrijpen als je het,jammer genoeg, zelf hebt meegemaakt.OP het forum is er begrip zonder dat je iets moet uitleggen iedereen heeft er immers dezelfde film gezien.
De laatste weken begint het weer zwaar te worden .Het gevoel van een tikkende tijdbom te zijn is weer op de voorgrond aan het treden .Hoewel ik het zo druk heb dat ik amper tijd heb om te piekeren voel ik de fysieke weerslag er weer van .Misschien komen sommige onder jullie nu uit de lucht vallen want alles lijkt toch heel normaal .Het spijt me dan dat jullie dit hier moeten lezen maar ik moet het effe kwijt.De laatste weken heb ik letterlijk het gevoel dat ik ga ontploffen.Het wordt dus tijd dat ik nog eens op het forum mijn gal kan spuien .
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
Sarah meid, een dikke cyberknuf om mee te beginnen! Ik voelde het ook al aankomen dat het oktober begon te worden en alhoewel het niet hoogzomer is ... er fladdert opvallend veel een vlindertje rond daar in de buurt van mijn boompje en mijn vogeltje.
IK ben heb toevallig een deel eerste pyamakes verkocht vandaag aan een nieuwe twinmama, de kindjes mogen dit weekend naar huis. Ik heb weer heel veel fototjes zitten kijken hierdoor. En de eerste-zee-fototjes van de twin en de BBQ bij Anke doen me toch altijd even slikken.
Hopelijk heb je snel weer de teugels in handen en komt je leventje weer samen met het forum op de rails. Ik zou het twinforum.be ook niet kunnen missen! Het is gewoon een stukje van je leven, compleet ongewild eigenlijk.
Zo, ik ga slapen. Kom ik moeten bij je op de koffie ;o) ? En na 18 okt dansen we ons iedere woensdag voormiddag door de rest van de week heen :o)
Foei! Ik moet gaan slapen!
Ik kom dus MORGEN bij je op de koffie ;o) en het is niet van MOETEN, hihi
Ja, er is veel veranderd voor ons allemaal sinds 25 juli 2005... Maar goed dat je nog ergens je ei kwijt kan. En wij zijn er ook voor je he!
Natuurlijk weten wij niet hoe het voelt om een dochter te moeten afgeven. Maar ik weet wel hoe het voelt om te zien hoe een vriendin een dochter moet afgeven. En eerlijk, dat gun je niemand!
Het eerste jaar is toch altijd het allerergste denk ik. De eerste "verjaardag" van Eva, de eerste keer de uitgerekende geboortedatum, ... Ik weet eigenlijk niet of je zo'n verlies wel kan verwerken. Of de tijd alle wonden heelt... Lijkt me heel onwaarschijnlijk. Maar je zal er wel mee leren leven, het een plaats geven, er mee leren omgaan.
Allerzinds, er gaat geen dag voorbij zonder dat ik eens aan Eva gedacht heb. Elke ochtend zijn haar handjes ongeveer het eerste wat ik zie. En elke ochtend ben ik zo dankbaar voor mijn lieve schatten van dochters... Gelukkig heb je Norah ook nog om je recht te houden. Ook al is dat ook niet zo simpel, toch zal je er onbewust veel steun aan hebben.
*Knuffel*
Tja, ik denk ook dat je het zelf moet meegemaakt hebben om het te begrijpen. Ik hoop dat je deze sombere periode zonder kleerscheuren doorkomt en dan toch weer ten volle kunt genieten van hetgeen je toch hebt. Het leven gaat altijd maar door, hoe graag we soms es willen stoppen en dingen vast willen houden. October is een sombere maand, maar probeer toch ook maar de kleurkes van de herfstbladen te zien...
Ja, het begint me ook op mijn zenuwen te werken dat het forum het niet meer doet. 5 keer per dag kijk ik ondertussen of het terug bolt, maar niks ook niet.
Hey Carmen ,
Hier is het van hetzelfde.Het had eigenlijk al inorde moeten zijn he.We hangen er feller vanaf dan we beseffen denk ik (ale ik toch).
Tot gauw!
Een reactie posten